احسان علیخانی، یک سال پیش در برنامه جزر و مد ماجرای جالبی نقل کرد. او از قول یکی از دوستانش می گفت: "یک سال به مکه رفتم و در حالی که گوشه ای از پرده کعبه را در دست گرفته بودم، با التماس گفتم خدایا! فلان چیز را به من عطا کن. اما سال بعد که دوباره به مکه رفتم، همان گوشه پرده را گرفتم و گفتم خدایا! شکرت که ندادی!"

حالا حکایت دیشب ماست!
از صبح با کلی اشتیاق منتظر بازی ایتالیا و پرتغال بودیم. اما درست چند دقیقه قبل از شروع بازی، شبکه دیگری مستند جالبی درباره خاندان پهلوی گذاشت و اهل منزل، بی خبر از احوال ما که مثل مرغ پرکنده بال بال می زديم، با آرامش به تماشای آن نشستند تا سهم ما از این فوتبال، فقط لذت نیمه دوم آن باشد!
اما چه لذتی! جواد خان خیابانی آنچنان با شور و حرارت و متعصبانه(!) از بازی ایتالیا تعریف می کرد، که حتی طرفداران ایتالیا هم عقشان گرفته بود و آدم را به شک می انداخت، که نکند ایشان یک رگ ایتالیایی هم دارد! جالب اينكه او با تعصبي مثال زدني، سرسختانه از عملكرد دروازه بان ايتاليا دفاع كرد: "گلی رو که خورد فراموش کنید، چون اصلا روی اون گل مقصر نبود!"
ایشان البته ما را از علم خود هم بی بهره نگذاشت و وقتی که تصویری از پرچم ایتالیا پخش شد، پرده از رازی بس بزرگ برداشته و افاضه فرمود: "البته رنگهای پرچم ایتالیا شبیه سه رنگ قشنگ پرچم کشورمون هم هست!" و بعد برای این که خیل جاهلان را از جهل مرکب برهاند ادامه داد: "یعنی سبز، سفید و قرمز!"
وقتی که بازی با آن گزارش شکنجه وارش به پایان رسید خدا را شکر کردم، بر ندیدن نیمه اول!
بیخود نیست که می گویند بر نداده های خدا هم باید شکر کرد، که نعمتند!
--------------------------------------------------------------------------------------------
پی نوشت 1: آن برنامه "ورزش از نگاه دو" را دیدید که گزارشگر جوانش سرمست از مصاحبه با کاکای برزیلی گفت: "آقای کاکا آمدند و با من دست دادند"؟!!
پی نوشت 2: به علت قابلیت بالاي استاد خیابانی، رسما از ايشان برای افاضه در این وبلاگ، دعوت می شود.